سوره ی ستاره

شعر و ترانه

 

قهوه چی دید چای و قلیانش ، پا به پای تو رقص می کردند
او برایم "دوسیب" آورد و، تو برایم سبد سبد لبخند

در کنار تو ذوق می کردم، مثل یک کودک دبستانی
شور و شوق دو هفته تعطیلی، از شب بیست و هشتم اسفند

از نگاهت ترانه جاری شد، حلقه شد دست هایمان درهم 
عشق من بوسه های شیرینت، از لب داغ سرخ رنگت چند؟

فال کولی درست بود اما، قسمتم قسمت دروغش بود 
دست من پیش روی تو رو شد، دل، به تو باخت، با همین ترفند

روی نقشه اگر چه طولانیست، راه تهران و شهرتان اما 
دل من با دل تو نزدیک است، مثل تجریش تا سر دربند 

قول مردانه می دهم اسمت، تا ابد توی ذهن من باشد 
مثل تو/ هیچکس مقدس نیست، به همین بیت آخرم سوگند

نوشته شده در ۱۳٩٢/۳/٢۱ساعت ۱:٥٩ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

   

 

مث مــاه تــوی برکـــه/ خیلی نزدیـکی و دوری

واســه دردای دل من/ بهــترین سنگ صــبوری

 

تنت اندازه ی دنیـاس/ با همون نصف والنهارش

با هوای استـــوایی و / چــــهار فصــل بهـــارش

 

مث خواب کودکـــانه/ پـُره لبخـــند و خیــالــــه

یا دوتا کلبه ی بــــرفی /وســط قــطب شمـــالــه

 

دوتا دریاچه ی آبی /که توش عـــکس آسمـــونه

یه شــب پر از ستـــاره/ که تــو عمق کهکشونه

 

ردپایی از جنــــون و /یه نگاه عاشـــــقونــه اس

اونیکه دل به تو داده / بذا فـکر کنن دیــوونه اس

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩۱/۸/۱٤ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

 

 

 

 

 

شنـــیدم که مهــمونی بــود خونه تون

شــــنیــدم بــازم خـــواستـــگار اومده
چـــرا با من این جوری تا می کـنی؟
به "وللاهه" ایــن کـــارا خیـــلی بــده
 
همـه ایــن روزا مــا رو با هــم دیدن
می گــن ایـــن با اون دختــره نامزده
بازم خواستگار را می دی خونه تون
نگـــفتــم بـــه ایـــــن آدمــــا رو نــده
 
شـــنیدم کـــه انـــگشــتر آورده بـــود
نشـستین با هم خـــیلی حـــرفا زدیــن
مبــــارک باشه پــــای هم پیر بشــین
دیـــگه هرچــی باشــه حالا نامـزدین
 
به وعــده وعیـــداش فـروخــــتی منو
مگه سـرتر از من بود عشـق جــدیـد
الهـــی کــه از کـاســه  چشــمام درآد
نبــیـنم تــــو رو زیــــر تــــور سفــید
 
فرامـــوش نمــی شی فرامــوش نکن
ایشـالا که خوشبــخت بشی نــازنیــن
دلــت وقــتی تنــگه بــهم زنـگ نـزن
فقــط عــکــسای اون روزا رو بـبـین
 
 

نوشته شده در ۱۳٩۱/٥/۱٤ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |


 

نذار مهرت از توی قلبم بره

نذار رفته رفته فراموش شم

من آتیشم و زیر خاکسترم

نذار با فراموشی خاموش شم

 

با دستای تو جون می گیرم مثِ

یه ساعت شنی که بچرخونی ام

یا مثل عروسک که روی پاهات

با لالایی هر شب بخوابونی ام

 

یه گلدون خشکم لب پنجره

دلم واسه باریدنت لک زده

یه قطره محبت رو خاکم بریز

ببار بیشتر از این عذابم نده

 

بذار ماهُ مهمون چشمات کنم

شبام با نگاه تو روشن بشه

بدزدم تو رو از کنار خودت

تموم تنت قسمت من بشه

 

تو خوبی و خوبی توی خونِته

می خوام خوبیاتو تصاحب کنم

تو رگهام باید خونِ تو جاری شه

از این حال خوبم تعجب کنم

 

بهت قول می دم از توو قلبم نری

تو که بودنت فصل آرامشه

تو هم قول بده بعضی از لحظه هات

دل مهربونت واسم تنگ بشه

 

 

نوشته شده در ۱۳٩۱/۱/٢٠ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

دوستان عزیز

سلام

با عرض معذرت این ترانه توسط یکی از دوستان خوبم برای آهنگسازی خریداری شد

از اینکه دعوتتون کردم و نمی تونم ازتون پذیرایی کنم خیلی شرمنده ام

 

عزت زیاد

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱/٢۸ساعت ٥:٠۳ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

آمــدی در مـیــان بــی خـــبــری
بــیـن شــب های تــلخ دربــدری

بــین اســپرم هــای بــی سـروتـه
بیــن آب جــــهنـــده ی کــــــمری

روی پیشانی ات دولکه ی ننـگ
توی گوشت عجب عجب پـسری

لـــکــه ی ننــگ مــادری خــائن
لـــــکه ی اتهـــام بـــی پـــــدری

یک دوجــین خواهــروبرادر بــد
حاصل عمر یک زن "خــطری"

او کـه با چشـم بستـه اش گـذراند
روزوشب را به کار عشوه گری

عشـق و ایمــان و آبــرویــش را
ریــخت در پــای هــرالاغ نـری

بی خیــال غــرور و عفــت خود
بــی خــیـــال نـگــاه پشــت دری

هی دویـد و دوید و پس انداخــت
بچـــه هـای حــرامـــزاده تـــری

سوسن و لادن و جــلال و کـریم
اصــغرواکــبرو زری و پــــری

او که امــشب کنــار مـردی بـود
شـــب دیــگر زن کـــس دگــری

آه اگـــربازهم خـــطا می رفـــت
تیرشـــهوت پــرســت کره خری

دوســه مــاه تمـــام مــی افتـــــاد
باز دنـــبال سقـــط جـــانـــــوری

آخــرش هم که دسـت اچ آی وی
آمـــد و زد به ریــشه اش تــبری

بعدازآن بین قرص و زیـرسِـــرُم
روزگارش خلاصــه شد سپــری

تا شبی که غریــب تــرجــان داد
بـی هــم آغوش و یارو همسفری

یک نفرگفت این جنازه ی کیست
وحی آمد کــه یک زن "حشری"

مــی رود ســرکــند درآن دنــیــا
دردل کـوره های شعله وری....

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/٢ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

شبها که می خوابم تموم بالشم خیسه

دارم  به تنهاییم عادت می کنم بانو

چشمام هنوزم خائنند و با تو هم دستن

حتا به اشکامم حسادت می کنم بانو

 

گاهی فضا پر میشه از حال و هوای تو

حس می کنم پیش منی، چشمام و می بندم

دستام و تو دستات تصور می کنم بعدش

مثل یه دیوونه به دنبال تو می گردم

 

گل ها هنوزم رفتنت روخواب می بینن

بعد تو حتا خونه هم تکراری و سرده

وقتی که بودی خنده هام دنیا رو می خندوند

این روزها حتا صدامم  دیگه یخ کرده

 

دارم به تنهاییم عادت می کنم بانو

از این همه چایی و ته سیگار معلومه؟

باورنکن اینا توهم های مردونه اس

اما خیال کن که همه چیزام آرومه

 

از وقتی که رفتی رو تخت تنها نخوابیدم

جای تو خالیه هنوزم توی این خونه

"این ماجرا باعث شده شبها نمی خوابم

هر صبح تنهاییم داره خواب می مونه"

 

برگرد تموم کن این همه دلتنگیامون رو

خاموش کن آتیش کینه ورزیامونو

از هرجا  برگردی، یک هیچه به نفع تو

برگرد و بنویس از سر خط عاشقی مو نو

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٠/٢٢ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

امســـال هم سال بـدی شـد مثل هرســال

یا قـــطع بود این زنــدگی یا بوق اشغال

 

حــالی بــــرای حــال کــردن هـم نــدارم

هســتم شــبیه حــسّ سـستی؛ بــعد انــزال

 

سرمی کشم شــب بطــری دیــوانـگی را

می افتم از فردا بـه استــفراغ و اســهال

 

وقــتی سپردم قـدس روحم را به شیطان

صـهیونِ پستش پیـکرم را کرده اشــغال

 

یا مـی نشینم پـای رپ و راک و دیسکو

یا مــی روم آهســته تــوی فــاز تُــشمال

 

گــاهی فقــط مــعتاد لــپ تاپــم اســاسـی

چت میکنم با سوسن و بــی تــا و مارال

 

هی می ســرایانم غــزل یا مثــنوی یا...

هی واژه ها را می کـنم بـدجــور پامـال

 

پک میزنم بـی حوصــله دایـم به سیـگار

لم می دهم برتختخوابم سست و بی حال

 

روزم شده ســگ دو زدن هــای مــداوم

شب هم فقط بیخوابی وسردردو"دسمال"

 

اقساط بانک وفیش صدها جورعوارض

هــر بــرج هم کــلی بدهکــارم به بقّــال

 

فــردا هم عــزرایــیل می آیــد ســراغــم

ای هرچه فحش خواهر ومادر به اقبال!

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٦/٢٥ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

یا زنــدگـــی نکــبــتـــی ام  را تمــــام کــــن
یـــــا زخـــم هــــای روح مــرا التــیام کــــن

گــفــــتی کــه هــیــچ داخـــل آدم نبـــوده ای
مــن خــر درســت! به عشـق بیا احترام کن

در دیــن ناقــص تو که چـیزی حلال نیست!
فـــتــوا بــده وَ عشــق مــرا هم حــرام کـن!

چکش زدی چه بد ســر احســاس وحال مـن
آدم قــراضــه ای شـــده ام پــس نــگام کــن

مــی بینـــمت و مو به تنم سیـخ مــی شــود
کـابــوس تلــخِ بـــودن خــود را تمــام کـــن

نــفریـن و نفــرتت همــه چیزش به پای من
حــــالا کـــه مــی روم دَم آخــر قــیــام کـــن

مــُردم کنـار پیـــکر مــن دف بــزن بخــوان
دم/ دم/ د/ دم/ د/ دم/ د/ د/ دم/ دم/ درام کن

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/٢٥ساعت ٥:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

ساعت چـهار، نیــمه ی مــرداد لــعنــتــی

زن در فضــای نـفرت و نفرین به انتظار

لای سکوت و دلهره اش بغض می جـود

چیــزی نمــانده تــا برســد بر ســـر قـرار

 

قلـبش درون سیـنه چه بی تـاب  می زنــد

انــگار روی شــاهرگــش تیــغ می کشـنـد

مـــردان بدقــواره و لــکـّاتــه هـای پــیــر

دارنــد تـــوی جمجــمه اش جیغ می کشند

 

زن را درون قــلب زمین دفــن می کنــنـد

آنــگاه حـــــکم صـــادره اعــلام می شـود

محـکوم ِحکم ِرابـطه ی نا.....که مـی شنید

"اجرای حکم قطعی و.."، اعـدام می شود

 

چشـــم هـمــه به مــرکز گـــودال لعــنتــی

مــردم از این معـادلـه هــا کــم نـدیـده انــد

یــک عمر با ثواب همین قلوه سنـگ هـا!

در ذهن خود بهـشت خدا را خریــده انــد!

 

حاجی بزن که عـرش الهی نصیب توست

بایــد بمــــیرد این زن هرجــایی و پلــیــد

فــرمــان آیــه هـــای خــدا را قبــول کــن

حاجی ولی صـدای کــسی را نمی شنــید-

 

ناگــاه ریخــت روی سـرش قلوه سنگ ها

یک عده را نگاه پر از بــغض او ربــود!

حتا کسی که رشتـه ی تسبیح دست اوست

هفتـاد بار در بغــلش خــواب رفــته بــود!

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/٢٦ساعت ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

  واسه من عشق تو پوچ و عبثه
 مث پروازی که توی قفـسه
 
کفتری که حتا تیر تو قلبشه
 باز واسه جفت خودش دلواپسه
 
ماهی ِتنها توی تُنگ بلور
همیـشه منتظره هـم نفسه
 
دارم از دست تو دیوونه می شم
 تو که عاشق شدنت هم هـَوسه
 
هر بلایی که بیاری به سرم
 بی خیال - ساده لوحی دیگه بسه
 
فکر نکن بعد تو تنها می مونم
 تنهایی برای من همه کـَسه
 
بهتره تموم بشه هرچی که هست
بین ما که زندگی مون عبـثه

 

 

 

 


نوشته شده در ۱۳۸٩/۳/۱٢ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

روی تـــخت بیـــمارستــان، افـــــــتــادی مثـــــل جنـــازه

 

عزرآئـیــل اومـــده پــیـــشت،  داره کــــارتــو می ســـازه

 

 

 

تنــــــت آلــــــوده ی درده، نقـــش زنـــدگـــیــت رو آبـــه

 

تو کُــما رفــتی و میــــگن، بیـــچــاره حـــالش خـــرابـــه

 

 

 

بــــین مونـــــدن و نمـــونــدن، آویــزونی- لـــب مـــرزی

 

هنـــوزم زنـــده ای امــا، یــه بیــمار "مـــــرگ مــغـزی"

 

 

 

همــه فـــکر خـــودشـــونن، مونـــده ای بــی کـَـس و تنها

 

داری تیــــکه پــــاره می شــی، واســـه ی پیــوند اعضــا

 

 

 

قلــب تــو هیـــشکی نــمی خــواد، آخــه ســنگی و سیاهه 

 

بـــــه هـــمه دل داده بــــودی، قلــــب تو پــر از گنــــاهه

 

                            

 

ریـــه هـات داغــون و زرده، خــیلی سیــگار می کشیدی

 

خــودت و لحـــظه به لحـــظه، بــه ســـردار می کشــیدی

 

 

 

جیگرت سوراخ سوراخــه، بسـکی مشروب خورده بودی

 

داغ داغ بـــــودی عــزیـــزم، همــون وقــتا مـُرده بــودی

 

 

 

چـِشــــات آلـــوده و هیـــزن، بـــد نــگاه و چـِـش چرونی

 

زبـــونت زهـــری و تلـــخه، خــودتم اینــو مـــی دونــــی

 

 

 

انـــدام کـــریه و زشـــــتت، به کســـی پـــیوند نــمی شــه

 

بهتـــره با ایــن قــواره ات،

 

 تـــوی گــور باشی همیشه                                                                                                           

 

 

                                                                                                         

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/٢٢ساعت ٩:٢٥ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 مث مــاه تــوی برکـــه خیلی نزدیـکی و دوری
واســه دردای دل من بهــترین سنگ صــبوری

تنت اندازه ی دنیـاس با همون نصف والنهارش
با هوای استـــوایی و چــــهار فصــل بهـــارش

مث خواب کودکـــانه پـُـره لبخـــند و خیــالــــه
یا دوتا کلبه ی بــــرفی وســط قــطب شمـــالــه

دوتا دریاچه ی آبی که توش عـــکس آسمـــونه
یه شــب پر از ستـــاره که تــو عمق کهکشونه

ردپایی از جنــــون و یه نگاه عاشـــــقونــه اس
اونیکه دل به تو داده بذا فـکر کنن دیــوونه اس

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱/٢٧ساعت ۸:٠٧ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

نمی‌خواستم آخره قصه‌مون اینـجوری بشه

یهویی ســفر بری قسمـتـمون دوری بشــه

 

نمی‌خواستم برسه به خـونه‌شون کلاغ‌مون

بشـینیم بی‌کـس و تـنـها گوشـه‌ی اتـاق‌مون

 

هی واسه‌ات ترانه بنویسیم و هـی پاره کنم

عـقده‌مو خــالی روی کاغــذ بیچــاره کــنم

 

مونـس و محرم رازم این شــبا ستــاره مه

جای خالی ِ سرت رو پای من سه تــارمه

 

واژه واژه‌های این تـــرانه حــیــرون تواَن

با همــه طاقــتشـون فقــط پریشــون تـواَن

 

سرِتنــهایی و دوریـت روی شــونه­ ی منه

واسه گریــه کردنــام تنــها بهونه­ ی منـــه

 

ای خــدا تمــوم بــشــه دوره­ ی دلواپــسـیا

برنگردن و بمیــرن روزای ســرد و سیــا

 

آخـــرین شبــای بارونی و رویایی مـــونه

اینجــا دیــگه اول ِِِقصـه­ ی تنــهایی مــونه

 

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/۳ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

قـصّــه از غصّـه درام انگـــیزتــر
زردی رخـــسار من پـــاییـــزتــــر

چــــشم تو خـــون دلـــم را ریـخته
لشـــــگر مژگـــان تو چنــگـیزتر!

از خم ابروی تو خـــون می چــکد
نازت از ابــروت هم خون ریـزتر

مولوی وار از پی ات دف می زنم
با خـــدا و شمـــس من  تبــریزتــر

دلــــربا بســـیار بود اینــجا – ولی
از هـــمه رخســـاره ات سـاویزتـر

گرچه می روید گیـاه از بطن خاک
وســـعت دستــــان تـــو پــالـــیزتر

این غــزل هم قصه و افسانه ایست
از خیـــال و خاطــرت لبــریزتـــر

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/۳٠ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

  

عشق فقط یک کلام

 

 

 

حسین علیه الســـلام

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢۸ساعت ۸:٢٦ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

تـوی ایـن پیـــاده رو هـــا

تـــوی ایـن شــهر شـــلوغ

کـــــــار آدمــــاش شـــــده

حــــقه و نـیرنگ و دروغ

 

مــــــن ســـــاده رو بگـــو

چه زود خـــراب تو شــدم

چشــــام و بســـته بـــــودم

محـــو نقــــاب  تو شــــدم

 

پشت اون چهره ی خندون

یـــه دیــــو سیــــاه بــودی

با دل کــثیف وســنـگــــت  

شــــــبیه  گنــــاه بـــــودی

 

مـــــن ســــــاده رو بگـــو

شـــــدم یه دستـمال کاغذی

بعـــــد مصــــرفت شــــدم

 یـــه عشـق پست عوضی

 

مـــــن ســــــاده رو بگـــو

که دیـــگه ادم نمـــی شـــم

تو خـــودم پــــوسیـــــدم و

هــــی ذره ذره کم می شـم

 

حـــــال من خیـــــلی بـــده

همــــش تو نفــــرین مــنی

که بـــه خاطـــــرت شـــدم

یه عشــــق رسوا شـــدنـی

 

عشـــق و وردار رو بــرو

وعــــده ی ما جهــــنمــــه

تـــا ابـــــــد بسوزونـیـــش

خـــــدای من بــــازم کمــه

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢۸ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

میشه از دسـت خودم، بیـای منو رهــا کــنی
توی دعوا با دلــم، یه جــور مارو سـوا کنی

روی قــهرِ بــا خــودم، یه وقتــایی کم میارم
یه شــبی میــشه بشــه آشــتی کنون بپـا کنـی

بعضی وقتا یه نفــس سرِ خـودم داد مـی زنم
یه نفـس کش نمی شـی پیش مــن ادعا کنی؟

عینهو نقل و نبات قرص دیـازپـام می خورم
چرا هیچوقت نمی خــوای درد منو دوا کنی

حـالا که دلم غمــش رو به دل تو می ســپره
نکــنه یه وقــت بری مشــت دلــم رو وا کنی

ازخودم  بُـ ریدم و میرم به سوی سرنوشـت
قول می‌دی پشت سرم فقط برام دعــا کـنی؟

توی هفتیر یه گلوله اس، روی مغزم بچکون
 سفت بگیر نلرزه دسـتت، نکنه خـطا کـــنی

اگه تیرت بخطا رفت، بی خیـال، بایــد بـری
طنــابِ دو مــتری خوبـی رودست و پا کنی

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٩ساعت ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

از تو آســمون چشمـات، یه سبد سـتاره می پاشـه تـوشــهر نقــاشـــیم

مث جعبه ی مداد رنگیـامونیم اون شب قشــنگ که پیش هم  باشــیم

 

مث رقص بید مجنون، تو نسـیم می رقصه موهای پریشون وسیاهت

توی برکه افتاده عکس یه ماهی، که خجالت می کشه از روی ماهت

 

یه نمک تر شده گونه هات، که از ابر چشـات باریده اشــک دونه دونه

نمی خواد نآز کنی که نازیاشون واسه ناز کردن تو می شن دیـوونه

 

می چکه از توی اَبـرا، دو سه تا قطره ی بارون، روی موهای حنایی

بیا زیر چتر دستام، که یه موقع خیس نشه حس لطیف شاپریه آریایی

 

توی فال سرنوشتِ پسر شــهریوری، می خــوای بدونی چی نوشته؟

"اون دلش گــیره و چشمـاش عاشــق چشم قشنگ دختر اردیبهشته"

 

 

 

 

 

  

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٧/٢۱ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

ترشــیدیم از بس که تو خونه مونـدیم

از بـی کاری روزنــامه کهنه خوندیم

 

هرچی هنــر بودش که یــاد گـرفتــیم

مــدرکـــای رنـــگی  زیـــاد گرفــتیم

 

خیــاطی و آشپــزی و گــــُل ســازی

موســیقی و شــاعـــری و گِــل بازی

 

دوره ی سَـــبک جستـــجوی شــوهــر

دیپــــــلم سیـــکل انتــــخاب  همـــسر

 

به قـــول مامــانم می گـــه – بیـچاره

هـــزار هــنر از انگشـــتم می بـــاره

 

[  ]

بـــعد دو ســال اومـــده یه خواستگار

اونم گـــدا گشـــنه و پیـــر و بی کـار

 

نه پــــول داره نه خـــونه نه مـــغازه

ولـــی زیـــاده روش – زبـون درازه

 

قـــد و قــــواره که نـــداره اصــــــلا

رو ســـرش هم که مــو نداره کــلا !

 

صــداش شبـــیه ویز ویز زنبــــــوره

موهاش ورنگ کرده یه خورده بوره

 

با دستـــه گل اومـــده خواستــــگاری

نود ســـــالــــه اس! نـُنر ته تغــــاری

 

اون خیِِــلی پیره، من هنــــوز جوانـم

شـــاید بیاد خواستـــگاری مامـــانـــم

 

[  ]

 

گـــیر داده مامـــانم و می گــه حـــّله

عـــروس خانم فـِک نـــکن بگو بعـــله

 

مهـــریه و شیـــربــها رو ولـــش کن

مهـــــر خودت و جا تـــوی دلش کن

 

حالا یـــکی خــر شده، ازدواج کــــن

درد مجــــرد بودن و عــــلاج کــــن

 

گــــل چیدن و بذار واســـه ی  بــعدا

محــــکم بگـــیر آقا دومــاد و فــــعلا

 

این یــــکی هم از دس بـــره واویـــلا

می مـــونی و می ترشــی مث لیـــلا

 

[  ]

 

مشـــــــکل ازدواج ما جــــوونـــــــــا

حل نمــــی شه خـــــدای آســــمونــــا

نوشته شده در ۱۳۸۸/٧/٦ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

نمی خوامت دیگه بـــرو

با ایــن همه دو رنگـــیا

بــــرای قلـــب من شدی

شبـــیــه آدم سنـــگیـــــا

 

شــدم یه عشــق کاغـذی

برات- مث عروســکات

دلـــم داره تلـــف میــشه

میون اون متـــرســکات

 

شـــدم مـــث بـازیچه ها

تا صب میــون دست تو

دوپیـک شراب تلخ وناب

بــرا چشــای مســت تـو

 

یه عشـــق آبـــکی بـودم

واســه هوس واسـه هوا

یه ساده لوح ِ پاره وقـت

فقــط بــرا بعـــضی شبا

 

چه جوری برمی گردونی

عمر به بــازی رفتهَ مو

الان بــاید تمــــوم کـــنم

این زنـــدگیه ِ باخـتهَ مو

 

همــه ی دلواپســی مــو

بیـــار و پــس بده بــرو

همــینه حــرف آخــــرم

نمی خوامت دیگه تورو  

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/۳ساعت ۱٢:۳۱ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

یه شب توی چت اومدی یه باره
گفتی سلام- دونقطه، خط – ستاره [*-:]   

گفتم سلام حال شما؟! buzz - و u؟
چند سالته؟ اسمت چیه؟ زود بگو

گفتی یه عاشقم، چه فرقی داره؟
عاشق شدن که سن و سال نداره

- خونه ات کجاس؟ نقطه کاما پرانتز [(؛]
-دل شما- ، زندگی بی تو هرگز

- عکستو بفرست که ببینمت، خب؟
از همین الان بچتیم- تا به صب

-این عکسمه میذارم اینجا ببین
یه بوس نقلی از رو لبهام بچین

.###########################
.این قسمت ها شطرنجی است

.###########################

چن ساعتی گذشت و هی چتیدیم
آخرش هم به نا کجا رسیدیم

صب شد و رفتیم / خدا حافظ - وای!
دونقطه ایکس[x:]- بازم ببینمت – bye   

 

 

 

 

 


[*-:](شکلک بوسه)
(u? (you)=شما چه کسی هستید؟ buzzصدای زنگ - لرزش)
[(؛](شکلک چشمک)
[x:] (شکلک عشق)

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/٢٤ساعت ٧:۳٩ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

ای تک ســوار ما که امــسال هم نیــامدی

دنیـــا بــدون تــو شــــکل جهـــنم اســــت

از ایــن فـــراق  و ایــــن درد وانتـــظار

صد بار نـــاله کــنیم  بازهــم کــم اســـت

 

انگــیزه ی خلــقت هفــت آسمــان تــویی

خورشید بی حضور تو خاموش می شود

دنیـــــا بنــام شــما جان گــرفــته اســــت

از دیدن جمـــال تو بی هــوش می شــود

 

آقــا! چــرا دیــر شـــده موقـع ظـــهــور؟

یعــنی هـــنوزعاشـــق صــادق ندیده اید؟

بـا ایــن هــمه مــدعـــی سســت انـــتظار

آقـــا! گمـــان کنم که شمــا هم غـریبه اید

 

 این عــاشـــقان تان سیـــاهی لشــگرانــد

اینجـــا کـــم انـد منتـــظران ظـــهورتــان

یکـــسـال غــافـــل و یکــسـال بــی خـــبر

شعــبان که می رســد می افــتند بیادتــان

 

فـــردا که مســتقر شــود دولـــت شـمــــا

با ایـــن جماعــت شیـــطان چه می کنید؟

اینـــجا کــم از کـــوفه نــدارد بــه خــــدا

با مردمــان سســت پیمــان چه می کنید؟

 

یعنی که سـیصد و چنــد سربــاز نیسـت؟

شــاید ظــهور هزار ســال دیــگر اســت

امســــال هم  گــذشت و نیــامد نـگار مـا

شایــد برای منتــظران! ایــن بهتر است!

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۱٥ساعت ۸:٢۱ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

بذار  از خاطره هام  اسم تو رو خط بزنم

خطّ قرمز روی دوس داشتن مفرط بزنم

 

بذار تا پاره کنم عکسای بد قواره تو

وقتشه دیلیت کنم از تو گوشیم شماره تو

 

می دونم با این کارا از توی فکرم نمی ری

می دونم تا نکشی منو ، خودت نمی میری

 

هرچیتا حالا بوده همش مال خودت باشه

هی منو عذاب بده شاید که عقده هات واشه

 

فکر میکردیم عشقمون یه عشق آسمونی بود

اشتباه کرده بودیم ، نفهمی از  جوونی بود !

 

حالا هم دیر نشده ، هرکی بره راه خودش

بازیمون که  "پات" شده ، هرکی بشه شاه خودش

 

توی سررسید من حتّا یه روز واسه تو نیس

 برگای سفید شدن  مچاله و پاره و خیس

 

عشق اولّم بودی ، امّا یه  عشق ناتموم

حالا هم بذار برو گذشته رو نیار به روم...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۱٤ساعت ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

در پس این سیاه چادرها

خورشید ایل

طلوع خواهد کرد

و دخترکان کولی را

نوید خواهد داد

زیبایی شان را تکثیر کند

.

مردان سپیدریش قبیله را

کوچ خواهد داد

و زنان از چشمه

اب خواهند اورد

.

 پستان بزهایشان

پرشیر خواهد شد

[ ]

وقتی خورشید هم

زیر سیاه چادری

خوابیده باشد

آیا

امیدی

به صبح هست؟                         

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۱ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 گفتم که عشق را به پشیزی نمی خرند

آنها که پول بابت لکسوس داده اند

 

 در پشت رُل نشسته و بی ترس و واهمه

خندیده اند و فحش به ناموس داده اند

 

اصل و نسب نخواه بدانی چه بوده است!

بر ما لقب به واژه ی دیّوس(۱) داده اند!

 

دور از نگاه گشتیِ ارشاد سطح شهر

بر دلبران  مضحکشان بوس داده اند

 

با سرعت خدا اگرچه که رانندگی کنند

شصتی نشان حضرت محسوس (۲) داده اند!

 

در ظاهر قضیه اگر "های کلاس"(۳) شوند

درس ادب به میکروب و ویروس داده اند

 

 

هر دم  قسم به حضرت عباس میخورند

اما به دستشان دم خرّوس داده اند!

 

 

این ها نبوده حرف من شاعر ضعیف!

جان خودت به بنده بلوتوث! داده اند

 

 

 

پانوشت:

۱-دیوس در لغت عربی به منظور بی ناموس است

 

۲-حضرت محسوس همان زانتیا ست با جریمه ۳۰هزار تومنی

 

 ۳-های کلاس: واژه ی مهجور ! غربی که اصلا استفاده نمی شود

 

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٤/٢ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

نازنینم 
سلام
از وقتی که رفتی اتفاقات عجیبی رخ داده
مثلا یادم رفته بود آب ماهی قرمزه رو عوض کنم ، مُرد
گلدون شمعدونیه از بی آبی خشک شد یا از دوری تو نمی دونم
ولی می دونم قناریه دیگه آواز نمی خونه
نازنینم
چند روز بود که پرده ها رو باز نکرده بودم امروز که کنارشون زدم دیدم شاخه های تاک همسایه  دور نرده ها پیچیدن
حوصله نداشتم دستشون رو کوتاه کنم
چند روزه که زباله ها رو بیرون نذاشتم ، بوی گند خونه رو پر کرده
با اینکه حوصله ی غذا پختن و خوردن رو ندارم
ولی همه ی ظرفها نشسته روی کابینت جمع شدن
امروز که دریخچال رو باز کردم دیدم همه چیز خراب شده حال تمیز کردنشون رو نداشتم
دیگه هیچ لباسی ندارم که بپوشم همه شون چرکن
آخه چرا به من یاد ندادی چطوری از لباسشویی استفاده کنم
همه چیز توی اتاقا و و پذیرایی پخش وپلاست
صبح ها که تا 11 می خوابم
رخت خوابم رو هم جمع نمی کنم می دونم خیلی از این کار متنفری ولی دست خودم نیست شب بازم می خوام بخوابم دیگه
راستی کنترل تلویزیون رو کجا گذاشتی پیداش نمی کنم؟
 چند روزی می شه که تلفن رو قطع کردن فکر کنم قبضش رو ندادیم، نمی دونم تماس گرفتی یا نه ولی اگه هم می گرفتی حال جواب دادن نداشتم
نمی دونم اگر برگردی و این وضعیت رو ببینی چی به سرم میاری؟
ولی این رو بدون خونه ی بی زن مثل خونه ی بی چراغه یاد یه لطیفه افتادم که می گه خدا کنه همه ی خونه ها چلچراغ داشته باشن
خودم از این جوک نخندیدم شاید تو هم نخندی ولی همینجوری گفتم، نوشته ام یه خورده با نمک بشه
راستی حالا که این نامه رو نوشتم نمی دونم کجا بفرستم، شایدم قبل از رسیدنش برگردی ولی لا اقل یه آدرسی از خودت می ذاشتی این رو پست می کردم ولی بی خیال  شاید یه روز اومدی و خودت خوندی
نمی دونم چند روزه رفتی توی تقویم یاداشت کرده بودم، چایی ریخته روش پاک شده ولی به گمانم دو-سه روز بیشتر نباشه نمی دونم شایدم بیشتر از ایناس، به من خوش گذشته؟
خلاصه دیگه دیر وقته باید بخوابم خیلی هم گشنمه ولی حال ندارم یه چیزی درست کنم بخورم، بی خیال فردا با نهارم یه کاریش می کنم
یکی نیس بگه حالا این اردو دانشجویی چی بود که وسط این هیر و بیر گذاشتین و ما رو از زن و زندگی انداختین 
به جون خودم این آخرین باری بود که بهت اجازه دادم بری، زن که نباید بی مردش از خونه بیرون بره.
والا با این نوناشون........

نوشته شده در ۱۳۸۸/۳/٢٠ساعت ٤:۳٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

و باز روی لبت رنگ ماتیک می زنی
بنفش ... رنگ جیغ متالیک می زنی

خیال نکن که یک طرح ساده ایست،عزیز
گزینه های عشق مرا تیک می زنی

چقدر دلبر و نمکین می شوی ، جواهرَکَم!
بزک که می کنی و تیپ شیک می زنی

همیشه فکر و خیالت قشنگ و رویاییست
اگرچه حرف های رمانتیک می زنی

هنوز هم که هنوز است پشت کنکوری
مهندسیّ کجا؟ پلی تکنیک می زنی!

قمار بازی و  ماهر وَ چیره دست که باز-
به روی آس دلم آس پیک میزنی

برای اینکه بیازاری ام همیشه به من
هزار حقه ...نه ! پلی تیک می زنی

و فکر میکنم امروز بعد خواندن شعر
دو چک به من ، رفیق تو ، فابریک می زنی!

اگر فرار کنم الان  به ماه از دستت -
مرا هدف گرفته ،با بالستیک می زنی!!

نوشته شده در ۱۳۸۸/۳/۱۱ساعت ٢:٢۸ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

برای همه ی دوست داشتن هایت
برای همه ی دوست داشتن هایم
برای فصلهایی که می چرخند
بهار
تابستان.....
دختر اردیبهشت
.
.
.
و تو یکسال بزرگتر می شوی
.
.
دستهای مهربانت
بوی لیموی ترش تازه می دهد
.
وچشمانت
که شرم آذری در خود پنهان دارد
و ستاره ای
که گاه قرمز می شود
.
تو یکسال بزرگتر می شوی
من یکسال دیگر به پایت پیر می شوم
و در شرقی ترین جای زمین
همیشه منتظرت خواهم ماند
قبل از غروب خورشید.....

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٢/۱٢ساعت ۱:٢۸ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

 عمر زیادیست کتک می خوریم
از همه سیلی که نه، چک می خوریم!

 ذله شدیم از غم و بی سر صدا
حرمت این نان و نمک می خوریم!

 هآلوی بی غلّ و غش و ساده ایم
چیز عجیبیست کلک می خوریم؟

 
گرچه گذشته ست قرون قدیم!
باز که ما چوبِ  فلک می خوریم


دوره ی خان ها که تمامیده است
باز چرا ما دگنک می خوریم؟

 
دست که بالاست، و تسلیمتان!
باز که هی پاتک و تک می خوریم

 
خنگ و  بَبوییم و کمی سر به زیر
از کس و ناکس متلک می خوریم


گرچه طلاییم ، پشیمان شدیم
مصلحتش چیست محک می خوریم؟

زندگی ما شده شیرین ترین!
کم کَمَک انگار ترک می خوریم!
 
آخر قصه است ، پیاده شوید!
چون که به میدان ونک می خوریم

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱/٢۸ساعت ۱٢:٢٢ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

هر روز در امتداد خودم سگ دو می زنم

بد فرم و گیج حتا به خدا نارو می زنم

 

پا پس نمی کشم از کلک و حقه های زشت

هرچند دست به جمبل و جادو می زنم

 

برگشت خورده ام عین چک های بی محل

تا نقد شوم به ناکس و نامرد رو می زنم

 

بوی پا گرفته این روح ماسیده و لزج

مام - اسپری- ادکلن خوشبو می زنم

 

لحظه ها می گذرد همه سنگین و درام

برای ژانر کمدی چنگ به هر سو می زنم

 

با اینکه کلاه سر خدا هم گذاشته ام

نذر است صحن امامزاده را جارو می زنم

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱/۱٧ساعت ۳:۱٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

        سوختنم راازنـمای دورتمــاشا میکــنی

        حس پروانه گی ام راهم که حاشا میکنـی

 

قلب من گنجینه ی دیرین اسرارشمـاست

قلب من را میدری اسرار افشا می کـنی

 

حرمتم از اعتبــار وصـــدقه سرشماست

حرمتم را میشکنی بدنام ورسوا میکنی

 

قاب چشمــان توآیینه ی  ایمــــان من است

چشم می بندی ومن را ازسرت وا می کنی

 

گفتــگوی توبه اوج عشـــق می کشـــاندم

توزبان درکام می گیری وپروا می کنی

 

خاطرمن درکنارت رام وآرام می شود

اخم با ما میکنی آشوب و بلوا می کنی

 

با همه بی مهری ات بی رحمی ات یواشکی

خاطرقشنگت وتوی دلم جا می کنی

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱/۱۱ساعت ۱:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

پدرم خواست مرا بفروشد

دختر بی خبر ِدر خوابِ ناز خفته را

قیمتم ارزان است

نرخ چند مثقال افیون

چند ساعت نئشگی

سه بهار از عمر من می گذرد

.

.

.

.

داشت چاقوی پدر

مادرم را می کشت

و چه خون دلی خواهد خورد

چند سال و ماه

از پله های دادگاه

بالا و پایین برود

تا مُهر طلاق را

در شناسنامه اش بنشاند

.

.

.

.

پدرم معتاد است

فلاسفه می گویند

نه بیمار است

بیمار اجتماعی

.

.

.

.

اسم من ستاره است

ستاره ی خفته ی آرام.

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱٢/٥ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

تو روبه عشق پاک شاپرک ها
و رقص مستانه ی قاصدک ها

و به ترانه ای که می نوازد
حنجره ی نازک نی لبک ها

دوباره دعوتم بکن به جشن
تولد «شازده ی عروسکها»

رها شو سبک مثل نسیم
پرواز کن بسوی بادبادک ها

خام نشو بسادگی دل نبند
به عشق بیهوده ی آدمک ها

فریب نخور ساختگی اند همه
گریه و خنده های صورتک ها

غزلکم گول نخوری بیفتی
به چنگال سلطان شیطونک ها

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱٢/۳ساعت ۸:۱۱ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

هر روز در امتداد خودم سگ دو می زنم
بد فرم و گیج حتا به خدا نارو می زنم

پا پس نمی کشم از کلک و حقه های زشت
هرچند دست به جمبل و جادو می زنم

برگشت خورده ام عین چک های بی محل
تا نقد شوم به ناکس و نامرد رو می زنم

بوی پا گرفته این روح ماسیده و لزج
مام - اسپری- ادکلن خوشبو می زنم

لحظه ها می گذرد همه سنگین و درام
برای ژانر کمدی چنگ به هر سو می زنم

با اینکه کلاه سر خدا هم گذاشته ام
نذر است صحن امامزاده را جارو می زنم

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱۱/٢٥ساعت ٧:۳۸ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

پلان یک

روزنامه ی صبح
نیازمندیها
استخدام منشی خانم
خوش برخورد!
با روابط عمومی قوی
ترجیحا مجــــ.....
........۰۹۳۶
الو
آقا
...........راجع به آگهیتون
بله حضوری تشریف بیاورید...............

***

ذوق زده شده بود
کار
کمک خرج
 
پلان 2

بالای شهر
آسانسور
طبقه ی هفتم
شرکت......
 
 
با این سرو رو؟
نه
فقط روابط عمومی قوی
می فهمی که؟
.
.
.
.
.
.
.
 
پلان پایانی
 
استخدام........
فیلم سیاه
کار دائم

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱۱/۱٠ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

دلواپسم شدی بگمانت که مرده ام؟
یا از نگاه چشم بدت زخم خورده ام

تشویش داری نکند جان بدر برم
از قرص های روان - گردان که خورده ام

با تیغ می زنی شاهرگم و می کُشی مرا
هرچند شبیه -امیر کبیری- نبوده ام

هر روز سنگ می زنی به چینی ِ عمر من
جان سختی ام ببین هنوزم که زنده ام

در این قمار تو جفت شیش هم بیاوری
بازَنده هستی  عاقبت - من برنده ام

رودست خوردم و عمرم به باد رفت
بیچاره من - به شما دل سپرده ام

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱٠/٩ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

همه مون پیاده هستیم توی این صفحه ی شطرنج
مشغول جنگ و نبردیم با غم و با غصه و رنج

بعضی رنگشون سیاهه و  من و تو هم سفیدیم
میون این شصت و چارتا هی دویدیم- نرسیدیم

بعضیا شاه و وزیرن بعضیا رو باه پیرن
بعضیا سوار بر اسب هی ماهارو زیر می گیرن

حتا وقتی که می میرن بعضیا خونه ندارن
بعضیا هم دوتا دوتا ساختمون و قلعه دارن

یه کسایی فیل سوارن عده ای خیلی بی عارن
پشت ما قایم شدندو مرگ مارو می شمارن

البته فرقی نداره اونیکه هیچی نداره
با اونیکه توی بازی هی می بازه بد میاره

می زنه به قلب دشمن گاهی یه سرباز ساده
شاه و ازپا درمیاره دست خالی و پیاده

یکی تو خونه اش اسیره یکی از خوشی می میره
یکی از اون سر دنیا داره پول زور می گیره

از کدوم قبیله هستیم چه کسی رو می پرستیم
توی این صفحه ی شطرنج خوب ببین کجا نشستیم

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/۱ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

بر صورتم تبی سرد
آبستن از کمی درد
سکوت - می شکند
صدای سرفه...
گلوی عاشقی
کمی مَرد

دوباره شوق به چشمم
هجوم می آرد
و پشت رنگ نگاهم
زلالالالالالالالال
می بارد

و انتظار مبهم و ساکت
سر قرار می آید

نشسته بر سرفکری
که تازه بود و قدیمی
به احترام کلامت
آ
ها
ها
ها
ها
ها
های
رفیق صمیمی

هنوز عشق و ارادت
هنوز شرم و خجالت
هنوز محو نگاهی
به زیر چشم نجابت

هنوز
دلهره
تاپ تاپ
هنوز عاشق بی تاب

کجاست زمزمه هایت
کجاست حادثه هایت
که عاشقانه گذر کرد
و ساخت شمارا

برای من مَرد

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/۸/۸ساعت ٦:۱٤ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

رفتی
و برای من دست تکان دادی
یعنی که زود بر می گردم
هنوز چشمانم
براه است
نمی دانم
زمان را گم کرده ای
یا مرا
یا خودت را

وقتی رفتی
من هنوز علی را باردار بودم
دیروز تولد ۲۵سالگی اش بود
جایت خالی


این چندمین
نامه است می نویسم؟
نمی دانم
می دانم
هرگز بدستت نمی رسد
چون هیچوقت پُستشان نکرده ام
یعنی کرده ام
پستچی گفت:
ماچنین آدرسی نداریم


((جبهه های نبرد حق علیه باطل
برسد بدست بهترین همسر دنیا))

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/۳٠ساعت ٢:٥۱ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

این بار که می آیم
برایت هاله ای از نور می آرم
برایت تحفه ای از شهرهای دور می آرم
با دست پُر از مشرق خورشید
از جاده های دور می آیم

برایت مشتی از خاک شلمچه
خاک فکه
برایت از آبهای هور می آرم

برایت می سرایم مثنوی های بلند جنگ را
مثنوی دست و خمپاره
مثنوی مین
و
بدنهای پاره و پاره

برایت می سرایم
اجساد بی نام را
سرباز گمنام را

برایت از هجوم جغدهای شوم می گویم


این بار که می آیم
خاکی از خاکریز می آرم
پیشانی بند سبزی
هم
برایت یادگار می آرم

پسرم
اینبار که می آیم
مشق هایت را خط خواهم زد
کارنامه ات را می کنم امضا

بابایی
منتظرم بمان
می آیم
همین شب جمعه می آیم

 

شادی روح شهدا صلوات

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/۳٠ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

چشمهایم را به تو می بخشم

تا در تاریکی روزهایت سهیم باشم

دستهایم ارزانی تو باد

تابی دستی تو را تجربه کنم

پاهایم مال تو

تا بدانم صندلی چرخدار یعنی چه

و تو بگو موج انفجار یعنی چه

ترکش چیست؟

بگو

با که چنین معامله کردی

 

سهم تو از من چیست؟

چشمهایم ؟

دستهایم؟

پاهایم؟

سهم تو صندلی چرخدار است؟

سهمیه ی کنکور است؟

 


بگو که سهم تو عشق است

نام تو جانباز است

سهم تو پرواز است

سهم تو عباس است......


در آستانه ی هفته ی دفاع مقدس تقدیم به همه ی رزمندگان و جانبازان وطنم

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/۳٠ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

از بس رفتی توی این فست فود
همبرگر با سس زیاد خوردی
چاق شدی
افتادی به جون من
که
باید لیـپوساکشن کنی
اخه مگه اون املت های کوفتی من که برات درست می کنم چه عیبی داره؟
یا همون قرمه سبزی که آدم رو چاق نمی کنه
من خرج جراحی تو رو از کجا بیارم
هنوز قسط عمل زیبایی دماغت تموم نشده
تازه محبوبه هم که می گه دماغ سربالا اصلا بهت نمیآد

یه کم جلوی این شکم صاحب مرده ات رو می گرفتی
که حالا نگی
قوارت مث گلابی شده
آخه آدم اینقدم پرخور؟
حالا چی می شه بجای جراحی بری
همون پارک دم خونمون
ورزش کنی
رادیو می گفت ورزش خوبه
آدم رو لاغر می کنه
نمی دونم به درد تو هم می خوره یا نه؟

چرا اینجوری نگاه می کنی؟
باخودت که نمی شه حرف زد
عکستم که همش چش غره می ره
اصلا صدای منو میشنفی؟

دیگه بسه فکر کنم الان سرو کله اش پیدا می شه
می گه بازم که ظرفا رو نشستی
یه لنگه کفش نثارم می کنه

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/٢٩ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

آن شب که چراغ اتاقت روشن شد
روی بخار شیشه نوشتی
سلام

و من که ذوق مرگ شده بودم
برایت دست تکان دادم

یادم نمی رود
پسِ گردنی را که از پدرت خوردی
و برای همیشه
پشت پرده ی آبی گلدار زندانی شدی

و دیگر شیشه هایت مِه نمی گیرند
حتا
در باران

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/٢٥ساعت ٩:۱٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

چپ

راست

چپ راست

 یک

دو

سه

 چار

 یک - دو - سه - چار

 ایــــــــــــــــــست

خبـــــــــــــــــردار

خدمت زیر پرچم

نگهبانی دم بدم

رژه

مانور

خشم شب

برجکها و پاس شب

آشخوری تو یغلبی

مرخصی ِ شهری

نامه های تکراری

 سلام

خوبم- ملالی نیست........

 پوتین

فانسقه

 صبحگاه

کچل

 لباس خاکی

 جناب سر گروهبان

 هی سرکار و

 هی قربان

یادش بخیر چه حالی

سربازی و بیگاری

دوسال اضافه کاری

به قول اون قدیما که

 می گفتن

 اجـــــــباری........

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/۱٧ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

دستهایت رابه من بسپار
که فصل تازه می آید
نگاهت را پُراز خود کن
که آن دلدار می آید
بخواب آرام و شبها را
نجوایی نکن با ماه
که آن یار سفر کرده
ز راه دور میآید

چراغانی کن این خانه
حیاطت آب و جارو کن
برای شمعدانی ها
یه جای خوب پیدا کن
 
خیالت را نگه دار و
یه کم پرواز یادش ده
برای منتظر ماندن
دو رکعت عشق یادش ده
خبر دارم که می آید
یه جمعه با گل و لبخند
سواری می رسد از راه
از افق
از محضر خورشید
و می آید
با نوید روح افزای آزادی
صدای دلنواز آدمیزادی

و مافریاد خواهیم زد
«یآ- اَیُّهَا الْعَزیزُ
مَسّنَا وَ اَهْلَنَاِالضّرُّ
وَجِئنابِبِضاعَةٍ مُّزْجاةٍ
فَأَوفِ لَنَا الْکَیْلَ
وَتَصّدَّقْ عَلَیْنَا
اِنَّ اللهَ
یَجْزِی
الْمُتَصَدِّقینَ»

 سوره ی مبارکه ی یوسف آیه ی شریفه ی ۸۸

ترجمه ی آیه ی شریفه:برادران یوسف گفتند ای عزیز بما و خاندان ما رنج رسید و کالایی ناچیز آوردیم پس پیمانه های ما را پر کن و بر ما صدقه بده و خداوند به صدقه دهندگان پاداش می دهد.

شآن نزول آین آیه شریفه مربوط به وجود مقدس حضرت صاحب الامر(عج) می باشد

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/۱٢ساعت ٤:٠٤ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

آخرش دیدی بدست آوردمت
گل من نبودی اما چیدمت

تو که عاقل بودی من دیوونه وار
دست آخر بجنون کشیدمت

کیش تو بودم و مات من شدی
عزیزم تو باختی و من بردمت

اون همه ناز و ادا فایده نداشت
توی آغوش خودم می دیدمت

تو می گفتی عشقم آسمونیه
عاقبت از آسمون دزدیدمت

حالا که رفتی سفر جات خالیه
هرجا هستی به خدا سپردمت

بوسه به ترانه سنجاق می کنم
اینجوری از راه دور بوسیدمت

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/٩ساعت ۱:٥۱ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

چقدر می نوشتیم
سارا انار دارد
من یار مهربانم

چه روزها که گفتیم
برپا
آزاد
خانم اجازه بفرما

چقدر دیکته گفتیم
چقدر هم نوشتیم

از آقای حسنک
 سرکار خانم - کبری
از ریزعلی فداکار

چقدر چوب خوردیم
چه گوشها کشیدند

یادش بخیر اما
حالا کجای کاریم

نه ذوق کودکستان
نه مدرسه -دبستان

ای کاش خاطراتم
دوباره زنده می شد

ای کاش می نوشتم
سارا انار دارد

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٧/۸ساعت ۱٠:٤٤ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

کام ٍ دلم نمی دهد گل بوسه های امشبت

باکره مانده ا ی هنوز در حجله های امشبت

 

بوی سیب و بوی لیمو عطر آغوش تو بود

مزه ی گس می دهد سر سینه های امشبت

 

آهنگ ناز نفست لالایی هر شب من

خواب چرا نمی روم با قصه های امشبت

 

بی خودم از خود می کند عشوه ی شهوانی تو

خام نمی کند مرا وسوسه های امشبت

 

لبخند جادویی تو آرامش خاطر من

دلواپسم می کند این خنده های امشبت

 

زمان چه تند می دوید در شب هم خوابگی ات

دیر چرا می گذرد دقیقه های امشبت

 

می چکید بر گونه ات قطره های اشک شوق

اشک تمساح است این گریه های امشبت

 

شاعره ساحره شدی استاد ابلیس شدی

بوی خیانت می دهد دسیسه های امشبت

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٦/٢۸ساعت ٩:٥٩ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

می میرم از نگاهی که از چشات می باره

می سوزم از گناهی که عشق تو می آره


با یک نگاه ساده و چندتا بوسه گرم
به دام تو اسیرم اسیر بی اراده

گفتی که عاشق نشو زندگی تو می بازی
دیدی که رسواشدم این رسم روزگاره

عشق تو آتیشم زد همه چیزامو باختم
مثل یه شاه شطرنج که مهره ای نداره

دلم پریشون توئه توئی که نشناختی منو
این دل بیچاره ی من پیش تو کم میآره

تو این غریبی و غم و این هجوم ماتم
نذار دلم بگیره نذار چشام بباره

می خام که فریاد بزنم بغض گلو مو گرفته
تو تنهایی رها بشم غصه اگه بذاره

بود و نبود و هستی مو صبر و قرارو مستی مو
فدای چشمات می کنم چشمایی که خماره

از یاد من نرفته قول و قرار و حرفات
گفتی به پات می ریزم یه کهکشون ستاره

ستاره ی دنباله دار منم به آسمون ببر
برای تو می میرم فقط به یک اشاره

نوشته شده در ۱۳۸٧/٦/٢٤ساعت ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

 

 

 

پاسبان گفت:
که ایست
اینکه دست در دست تو افکنده کیست؟
پسرک ماند و سوال بی جواب
و صدایی غضب آلوده که گفت:
جرمتان وای چقدر سنگین است
هر سه باید به در خانه قاضی برویم

محکمه برپا شد
دادگاه رسمی
دخترک گریه کنان گفت:
گناه ما چیست؟
و ندایی:
چه گناهیست از این بالاتر
جرم تو داشتن دوست زجنس دگر است
و شنیدم که دوستت پسر است

دخترک گفت:
مرا عفو کنید
عاشقی جرم که نیست
احساس است
و خدا نیز خودش
عاشق این احساس است

گفت:
ای وای که ازاین کفرت
عرش رحمان لرزید
و خدا نیز در این نزدیکی
به چنین قافیه سازی خندید

دخترک گفت:
به یک بوسه مرا عفو کنید
مرد مغرور
نگاهی هوس آلوده به او کرد
ودر نجوا گفت:
این جرم جزایش این است
دخترک تسلیم است
پسرک
پشت پرچین عدالت محبوس
دخترک آواره
پاسبان
هر سر کوی و برزن
در کمین است
گناهی نشود.

نوشته شده در ۱۳۸٧/٦/٢۳ساعت ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |

غزل پایان

 

من به پایان نزدیکم

فرصتی نیست مرا تا دگر بار برایت غزلی بنویسم

و شبی با نفس داغ تو بیدار بمانم تا صبح

فرصتی نیست مرا

تا برای صدمین بار

سیب سرخ دولبم را به تو تقدیم کنم

من به پایان نزدیکم

و چه نزدیک

که بوی گل یاس در فضا پر شده است

سفرم سخت ولی شیرین است

و دلم باز برایت غزلی میگوید

بعد از این یاد من عاشق دلخسته نباش

من بجز خاطره ای هیچ نبودم باتو

و مرا یاد نکن

شاید اینگونه به آرامش فردا برسم.

نوشته شده در ۱۳۸٧/٦/۱٦ساعت ٩:٢٤ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |



دیشب خودم را در غریبی سر بریدم
و از کنار بامش آهسته پریدم

سرگرم بازیگوشی و عشق و هوس بود
وقتی ز دستش حنجرم را می دریدم

جان کندنم دردانه های اشک می شد
می مردم و از مژه هایم می چکیدم

حتی نگاه زیر چشمی هم نیانداخت
جان از تنم رفت و به آخر می رسیدم

دلبستگی هایم برایش بی اثر بود
دیوانه بودم من که نازش می خریدم

او در خیالش هم مرا باور نمی کرد
روزی که من از خاطرش پر می کشیدم

کارش به دام اندازی و آهندلی بود
باید همان اول از او دل می بریدم

نوشته شده در ۱۳۸٧/٦/۱٤ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |


Design By : Night Skin