عمر زیادیست کتک می خوریم
از همه سیلی که نه، چک می خوریم!

 ذله شدیم از غم و بی سر صدا
حرمت این نان و نمک می خوریم!

 هآلوی بی غلّ و غش و ساده ایم
چیز عجیبیست کلک می خوریم؟

 
گرچه گذشته ست قرون قدیم!
باز که ما چوبِ  فلک می خوریم

دوره ی خان ها که تمامیده است
باز چرا ما دگنک می خوریم؟

 
دست که بالاست، و تسلیمتان!
باز که هی پاتک و تک می خوریم

 
خنگ و  بَبوییم و کمی سر به زیر
از کس و ناکس متلک می خوریم

گرچه طلاییم ، پشیمان شدیم
مصلحتش چیست محک می خوریم؟

زندگی ما شده شیرین ترین!
کم کَمَک انگار ترک می خوریم!
 
آخر قصه است ، پیاده شوید!
چون که به میدان ونک می خوریم

هر روز در امتداد خودم سگ دو می زنم

بد فرم و گیج حتا به خدا نارو می زنم

پا پس نمی کشم از کلک و حقه های زشت

هرچند دست به جمبل و جادو می زنم

برگشت خورده ام عین چک های بی محل

تا نقد شوم به ناکس و نامرد رو می زنم

بوی پا گرفته این روح ماسیده و لزج

مام - اسپری- ادکلن خوشبو می زنم

لحظه ها می گذرد همه سنگین و درام

برای ژانر کمدی چنگ به هر سو می زنم

با اینکه کلاه سر خدا هم گذاشته ام

نذر است صحن امامزاده را جارو می زنم

        سوختنم را از نـمای دور تمــاشا می کــنی

        حس پروانه گی ام را هم که حاشا می کنـی

قلب من گنجینه ی دیرین اسرار شمـاست

قلب من را می دری اسرار افشا می کـنی

حرمتم از اعتبــار و صـــدقه سر شماست

حرمتم را می شکنی بد نام و رسوا می کنی

قاب چشمــان تو آیینه ی  ایمــــان من است

چشم می بندی و من را از سرت وا می کنی

گفتــگوی تو به اوج عشـــق می کشـــاندم

تو زبان درکام می گیری و پروا می کنی

خاطر من در کنارت رام آرام می شود

اخم با ما می کنی آشوب و بلوا می کنی

با همه بی مهری ات بی رحمی ات یواشکی

خاطر قشنگت و توی دلم جا می کنی