نویسنده: مهدی صادقیان - ۱۳۸۸/۱٢/۳
نمیخواستم آخره قصهمون اینـجوری بشه
یهویی ســفر بری قسمـتـمون دوری بشــه
نمیخواستم برسه به خـونهشون کلاغمون
بشـینیم بیکـس و تـنـها گوشـهی اتـاقمون
هی واسهات ترانه بنویسیم و هـی پاره کنم
عـقدهمو خــالی روی کاغــذ بیچــاره کــنم
مونـس و محرم رازم این شــبا ستــاره مه
جای خالی ِ سرت رو پای من سه تــارمه
واژه واژههای این تـــرانه حــیــرون تواَن
با همــه طاقــتشـون فقــط پریشــون تـواَن
سرِتنــهایی و دوریـت روی شــونه ی منه
واسه گریــه کردنــام تنــها بهونه ی منـــه
ای خــدا تمــوم بــشــه دوره ی دلواپــسـیا
برنگردن و بمیــرن روزای ســرد و سیــا
آخـــرین شبــای بارونی و رویایی مـــونه
اینجــا دیــگه اول ِِِقصـه ی تنــهایی مــونه

