سوره ی ستاره

شعر و ترانه

 

روی تـــخت بیـــمارستــان، افـــــــتــادی مثـــــل جنـــازه

 

عزرآئـیــل اومـــده پــیـــشت،  داره کــــارتــو می ســـازه

 

 

 

تنــــــت آلــــــوده ی درده، نقـــش زنـــدگـــیــت رو آبـــه

 

تو کُــما رفــتی و میــــگن، بیـــچــاره حـــالش خـــرابـــه

 

 

 

بــــین مونـــــدن و نمـــونــدن، آویــزونی- لـــب مـــرزی

 

هنـــوزم زنـــده ای امــا، یــه بیــمار "مـــــرگ مــغـزی"

 

 

 

همــه فـــکر خـــودشـــونن، مونـــده ای بــی کـَـس و تنها

 

داری تیــــکه پــــاره می شــی، واســـه ی پیــوند اعضــا

 

 

 

قلــب تــو هیـــشکی نــمی خــواد، آخــه ســنگی و سیاهه 

 

بـــــه هـــمه دل داده بــــودی، قلــــب تو پــر از گنــــاهه

 

                            

 

ریـــه هـات داغــون و زرده، خــیلی سیــگار می کشیدی

 

خــودت و لحـــظه به لحـــظه، بــه ســـردار می کشــیدی

 

 

 

جیگرت سوراخ سوراخــه، بسـکی مشروب خورده بودی

 

داغ داغ بـــــودی عــزیـــزم، همــون وقــتا مـُرده بــودی

 

 

 

چـِشــــات آلـــوده و هیـــزن، بـــد نــگاه و چـِـش چرونی

 

زبـــونت زهـــری و تلـــخه، خــودتم اینــو مـــی دونــــی

 

 

 

انـــدام کـــریه و زشـــــتت، به کســـی پـــیوند نــمی شــه

 

بهتـــره با ایــن قــواره ات،

 

 تـــوی گــور باشی همیشه                                                                                                           

 

 

                                                                                                         

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/٢٢ساعت ٩:٢٥ ‎ق.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |


Design By : Night Skin