نویسنده: مهدی صادقیان - ۱۳۸٧/٦/۱٦
غزل پایان
من به پایان نزدیکم
فرصتی نیست مرا تا دگر بار برایت غزلی بنویسم
و شبی با نفس داغ تو بیدار بمانم تا صبح
فرصتی نیست مرا
تا برای صدمین بار
سیب سرخ دولبم را به تو تقدیم کنم
من به پایان نزدیکم
و چه نزدیک
که بوی گل یاس در فضا پر شده است
سفرم سخت ولی شیرین است
و دلم باز برایت غزلی میگوید
بعد از این یاد من عاشق دلخسته نباش
من بجز خاطره ای هیچ نبودم باتو
و مرا یاد نکن
شاید اینگونه به آرامش فردا برسم.

