سوره ی ستاره

شعر و ترانه

نمی‌خواستم آخره قصه‌مون اینـجوری بشه

یهویی ســفر بری قسمـتـمون دوری بشــه

 

نمی‌خواستم برسه به خـونه‌شون کلاغ‌مون

بشـینیم بی‌کـس و تـنـها گوشـه‌ی اتـاق‌مون

 

هی واسه‌ات ترانه بنویسیم و هـی پاره کنم

عـقده‌مو خــالی روی کاغــذ بیچــاره کــنم

 

مونـس و محرم رازم این شــبا ستــاره مه

جای خالی ِ سرت رو پای من سه تــارمه

 

واژه واژه‌های این تـــرانه حــیــرون تواَن

با همــه طاقــتشـون فقــط پریشــون تـواَن

 

سرِتنــهایی و دوریـت روی شــونه­ ی منه

واسه گریــه کردنــام تنــها بهونه­ ی منـــه

 

ای خــدا تمــوم بــشــه دوره­ ی دلواپــسـیا

برنگردن و بمیــرن روزای ســرد و سیــا

 

آخـــرین شبــای بارونی و رویایی مـــونه

اینجــا دیــگه اول ِِِقصـه­ ی تنــهایی مــونه

 

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/۳ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ توسط مهدی صادقیان ستاره بارون () |


Design By : Night Skin