روی تـــخت بیـــمارستــان، افـــــــتــادی مثـــــل جنـــازه

عزرآئـیــل اومـــده پــیـــشت،  داره کــــارتــو می ســـازه

تنــــــت آلــــــوده ی درده، نقـــش زنـــدگـــیــت رو آبـــه

تو کُــما رفــتی و میــــگن، بیـــچــاره حـــالش خـــرابـــه

بــــین مونـــــدن و نمـــونــدن، آویــزونی- لـــب مـــرزی

هنـــوزم زنـــده ای امــا، یــه بیــمار "مـــــرگ مــغـزی"

همــه فـــکر خـــودشـــونن، مونـــده ای بــی کـَـس و تنها

داری تیــــکه پــــاره می شــی، واســـه ی پیــوند اعضــا

قلــب تــو هیـــشکی نــمی خــواد، آخــه ســنگی و سیاهه 

بـــــه هـــمه دل داده بــــودی، قلــــب تو پــر از گنــــاهه

ریـــه هـات داغــون و زرده، خــیلی سیــگار می کشیدی

خــودت و لحـــظه به لحـــظه، بــه ســـردار می کشــیدی

جیگرت سوراخ سوراخــه، بسـکی مشروب خورده بودی

داغ داغ بـــــودی عــزیـــزم، همــون وقــتا مـُرده بــودی

چـِشــــات آلـــوده و هیـــزن، بـــد نــگاه و چـِـش چرونی

زبـــونت زهـــری و تلـــخه، خــودتم اینــو مـــی دونــــی

انـــدام کـــریه و زشـــــتت، به کســـی پـــیوند نــمی شــه

بهتـــره با ایــن قــواره ات،

 تـــوی گــور باشی همیشه