مث مــاه تــوی برکـــه خیلی نزدیـکی و دوری

واســه دردای دل من بهــترین سنگ صــبوری

تنت اندازه ی دنیـاس با همون نصف والنهارش

با هوای استـــوایی و چــــهار فصــل بهـــارش

مث خواب کودکـــانه پـُـره لبخـــند و خیــالــــه

یا دوتا کلبه ی بــــرفی وســط قــطب شمـــالــه

دوتا دریاچه ی آبی که توش عـــکس آسمـــونه

یه شــب پر از ستـــاره که تــو عمق کهکشونه

ردپایی از جنــــون و یه نگاه عاشـــــقونــه اس

اونیکه دل به تو داده بذا فـکر کنن دیــوونه اس